Los políticos de oficio

Al Ministerio de Interior de Lakua:

Nueva York, diciembre de 1883 

Pues ahora mismo, el peligro mayor de esta gran tierra, no es el de una crisis económica, que de todas partes asoma, y hace este año moderada la alegría de Christmas: es el del desdén de ejercitar el derecho de gobierno que a cada gobernador toca; es el del abandono voluntario de las prendas de sí en manos de los políticos de oficio, criminales repugnantes, que en las cosas públicas hacen a los hombres honrados el efecto que a los creyentes sinceros ha de hacer la presencia de un ladrón de altares. ¡Abatírseles, debiera como a perros rabiosos! Inventan ofensas, para levantar odios; soplan las iras con aire envenenado para que arrollen los votos adversos; presentan a las muchedumbres incultas, no los peligros venideros y la necesidad de afrontarlos con medidas sabias que recorten para ahora los haberes, pero los aseguran para luego, sino los peligros accidentales, como la cesación de la labor de fábrica y la rebaja de salarios. Callan lo que saben; causan para asegurar su bienestar de ociosos prohombres, el daño público; fingen cólera y pena que no sienten: ¡si de barro los hubieran hecho, mancharían menos de lo que ahora manchan! Y los rebaños, porque la mayoría de los hombres se mueve aún en manadas, van por donde los llevan los pastores. ¡Oh, Rabelais, grandísimo maestro! Riéndose con risa más sano y saludable que la de Voltaire, pondría yo su efigie culminante en cada plaza pública: para que los hombres se avergonzasen de no serlo y despertasen a sí, con lo que empezarán a ser felices.

José Martí

(Mini) Motorcycle diaries

Kasualitateak existitzen ez direla esango dute batzuek, estatistika kontu soilak direla besteek. Arrazoia batzuek zein besteek dutelarik ere, idazteko nahikoa argudio da Laos-eko hegoaldean motoz nenbilela, gertatutako bitxikeria. Izan ere, ordu bakar batzuk igaro ziren “Che” Guevararen liburuaren pasarteak irakurri eta bertan kontatutakoak errealitate bihurtu zirenetik. Ñabardura gutxi gehituko nizkioke hark idatzitakoari, eta biok bizitako pasadizoen artean diferentziarik izatekotan, gertaeren ordenan bakarrik egongo dira. 

Nire bizipenen kronologia jarraituz: 

Due to a premonition Alberto didn’t want to drive, so I sat up front thought we only did a few kilometers before stopping to fix the failing gearbox. A little further on, as we rounded a tight curve at a good speed, the screw came off the back brake, a cow’s head appeared around the bend, then many more of them, and I threw on the hand brake which, soldered ineptly, also broke. For some moments I saw nothing more than the blurred shape of cattle flying past us on each side, while poor Poderosa gathered speed down the steep hill. By an absolute miracle we managed to graze only the leg of the last cow, but in the distance a river was screaming toward us with terrifying efficacy. I veered on the side of the road and in the blink of an eye the bike mounted the two-meter bank, embedding us between two rocks, but we were UNHURT. 

Ernesto "Che" Guevara

The Motorcycle Diaries (62.orr) 

Pronostikoa: jertsearen hirugarren botoiaren apurketa, dozena pare bat puntu galtzetan (ipurdi aldean) eta 4$ hurrengo herriko tailerrean kolpeak margotzeko. Beste zauririk ez! 

Eta arratsalde berdinean… 

We found a space in the best garage in the area and someone who would be able to do the soldering, a short and friendly boy called Luna who once or twice took us home for lunch. We divided our time between working on the bike and scrounging something to eat in the homes of the many curiosity seekers who came to see us at the garage. Next door was a German family, or one of German origin, who treated us handsomely. We slept in the local barracks. 

The bike was more or less fixed and we had decided to leave the following day, so we thought we’d throw caution to the wind with some new pals who invited us for a few drinks. Chilean wine is great and I was drinking it unbelievably quickly, so much so that by the time we went on to the village dance I felt ready to take on the world. The evening progressed pleasantly as we kept filling our bellies and our heads with wine. One of the particularly friendly mechanics from the garage asked me to dance with his wife because he’d been mixing his drinks and was not feeling very well. His wife was hot and clearly in the mood and, full of Chilean wine, I took her by the hand and tried to steer her outside. She followed me meekly but then… 

Ernesto "Che" Guevara

The Motorcycle Diaries (61.orr) 

…bakoitzak imajina dezala bukaera, dena ez dut publiko egingo eta! Jeje

Lehenengo geltokian bi orduz ingeleseko irakasle.

Mekong ibaiak beti dauka xarma berezi bat

Beste behin ingelesa irakasten, oraingo honetan zerbeza botila baten truke.

Aske bizi ez direnak ere, gogoan!

Ze plazerra den ezeren erdian eta bakar-bakarrik barre ozena egitea!!!

Lur gorritan errebozatua

Juerga hastear zela

The high security

Hope is for the unborn

Aitzakiak-aitzaki, denbora luzez idatzi ez dudanez, zail egiten zait Kamboian pasatako hilabetea lerro gutxitan laburbiltzea. Hala ere, bi gauza nabarmenduzko nituzke: herrialde honen historia isildu eta harrigarria ezagutu izana eta hilabetez jasan behar izan dudan gaixotasun psikikoa. 

Lehenengoari buruz nondik hasi? XIII. mendean milioi bat biztanleko hiria sortu eta inoiz eraiki izan diren tenplu zoragarrienetakoak altxatzea lortu zuen erresuma boteretsutik? Edo duela hiru hamarkada biztanleriaren laurdena akabatu zuen Pol Poten garai ilunetik? Bi garai hauen artean denbora asko igaro bada ere, zail da esplikatzen herrialde honek jasan duen gainbehera. Kosta egiten da duela zortzi mende Angkor Wat-en inguruan izugarrizko zibilizazio aurreratua sortzeko gai izan zen herria, gaur egun munduko hamar herrialde pobreenen artean dagoela sinestea. Ez dakit inoiz, dekadentzia honen arrazoi nagusietakoa izan den Pol Poten gobernuak ezarritako doktrinaren nondik-norakoak ulertzera iritsiko naizen, baino gobernu horrek hiri guztiak hustea, dirua debekatzea edo familia egiturak deuseztatzea erabaki zuela jakiteak, lana nekezagoa bihurtzen du. Gauzak horrela, oraindik ere, urte beltz haiek utzitako hondarrak nabariak dira egungo gizartean eta duela hiru hamarkada, heziketa minimoa zuen pertsona oro akabatua edo deserriratua izana, zama astunegia bilakatu da aurrera begiratu nahi eta ezin duen herriarentzat. Kamboiako UNICEF-en arduradunak ezin hobe laburbildu duen bezala, Hope is for the unborn (esperantza oraindik jaio ez direnentzat da). 

Eta hasieran aipatutako gaixotasun psikologikoari buruz berriz, lasai egon zaitezke ama, ez duzu zertan arduratu beharrik (edo bai?). Ez dut uste ezer larria denik baino…medikuek Estokolmoko sindromea dudala diote, hau da, pertsona gatibatu batek bere bahitzaileen arrazoiak konprenitu eta haiekiko miresmena pizten duenean sortzen den desoreka mentala. Nire hiru astetako giltzapetzearen ondoren, esan dezaket gartzelazain izan dirtudanak, orain amatxo-berri bihurtu direla eta janaria oparitu eta hilea mozteaz gain, uste dut bahitu profesional bilakatzeko nahia ere piztu didatela. Ohitzen joan beharko zarete guraso maiteok!!!

Martxoak 12: 24 urte egin berriak estreinatzen

Lagun!!!!

Kamboian ikusten ohikoa den zangoko protesiarekin

Zure lehen urteurrenerako, bi intsensu barra aitona.

Danger mines!!! Milioika daude Kamboian zehar sakabanatua

Estokolmo sindromea

Hope is for the unborn